Yki ya?yndaki çocu?u hastaneye getirdiklerinde durumu iyi de?ildi. Anne-babasy kaygyly gözlerle, tahlil ve filmlerini inceleyen doktoru beklediler. Sonunda, doktor yanlaryna geldi. Tane tane anlatty durumu onlara:

“Kyzynyzyn kurtulmasy mümkün. Ancak, bunun için, en kysa sürede, bu hastaly?y daha önceden geçirmi? birini bulup, ondan kan nakli yapmak gerekiyor.”

Anne-babanyn yüzünde birden bir ümit y?y?y yandy. Çünkü be? ya?yndaki o?ullary da bebekken bu hastaly?y geçirmi?ti ve daha sonra mucize eseri iyile?mi?ti. Bunu doktora söylediler. Doktor da ümitlenmi?ti.

Ancak, bu kan nakli için minik delikanlynyn ikna edilmesi gerekiyordu. Doktor, kar?ysyna oturttu?u çocukla, büyük bir adamla konu?uyormu? gibi konu?tu ve ona durumu anlatty. Küçük karde?ine kanyny vermek ister miydi?
Çocuk bir müddet dü?ündü, sonra derin bir nefes alyp:

“Karde?im kurtulacaksa, kanymy veririm.” dedi.

Gerekli i?lemler hemen yapyldyktan sonra, çocu?u karde?inin yatty?y odaya götürdüler. Kany alynyp do?rudan hasta karde?ine aktarylacakty. Kan nakli syrasynda minik delikanly karde?inin yüzüne bakty sürekli. Onun yanaklaryna renk gelirken, kendisinin yüzü soldukça soluyordu. Sonunda gülümsemesi de söndü.

“Hemen mi ölece?im?” diye sordu titrek bir sesle doktora.

Doktor ona, ölmesinin söz konusu olmady?yny anlatty.

Ama odayy dolduran büyükler, küçük çocu?un küçük yanly? anlamasynyn gerisindeki büyük ruhu görerek gözya?laryna engel olamadylar.

Minik delikanly, vücudundaki bütün kanyn alynyp karde?ine verilece?ini zannetmi?, buna ra?men karde?ini kurtarmak için kendi canyny feda etmek istemi?ti…